Een heel klein beetje troost

Het kan heel spannend zijn om een avontuur te beleven waarvan sommige details moeilijk te verklaren zijn. Zo lang je niet precies weet waar je aan blootgesteld bent, en je dus niet beseft wat je had kunnen overkomen als het lot je wat minder barmhartig gezind was geweest, is alles mogelijk. Je kunt volop speculeren, scenario’s verzinnen, mogelijkheden aftasten, enzovoorts. Maar als de waarheid zich rauw aan je opdringt maakt de verbeelding snel plaats voor blinde paniek. Dit overkwam me vijf jaar geleden toen ik met mijn flesje bij mijn tante logeerde.

Lees verder op Tzum.info: http://www.tzum.info/2011/10/kroniek-aristide-von-bienefeldt-12/kroniek-aristide-von-bienefeldt-een-heel-klein-beetje-troost/

Te koop: zeven tinnen maatbekers

Laatst kreeg ik een teken van mijn tante Greta. Dit lijkt een beetje vreemd maar dat is het niet. Mijn tante Greta is zestien jaar geleden overleden. Ik krijg vaker tekenen van leven van overledenen. Ik zeg bewust ‘overledenen’, want het zijn niet alleen dode mensen die me af en toe iets duidelijk proberen te maken.

Lees het vervolg op tzum.info: http://www.tzum.info/2011/10/kroniek-aristide-von-bienefeldt-12/kroniek-aristide-von-bienefeldt-te-koop-zeven-tinnen-maatbekers/

De kaartenwinkel

In de zomer van 2009 ging de kaartenwinkel in de rue des Pyrénées failliet. Die kaartenwinkel was het favoriete inloopadresje van mijn buurvrouw Janine. Janine liep, of liever gezegd schuifelde – ‘Mijn rollator is mijn beste vriend’ – er vaak binnen en kocht dan een paar kaarten. Niet om weg te sturen, ze kocht ze voor zichzelf.

Lees het vervolg op Tzum.info: http://www.tzum.info/2012/04/kroniek-aristide-von-bienefeldt-12/kroniek-aristide-von-bienefeldt-de-kaartenwinkel