De boodschapper

‘Neem de volgende keer je flesje mee,’ zei Iris White in de zomer van 2007, ‘dan gaan we foto’s maken.’
Die fotosessie is er nooit van gekomen. Een maand later belde Iris’ buurman op om te zeggen dat ze overleden was. Ze was in slaap gevallen en niet meer wakker geworden.
Iris White woonde in Lewes, in het zuiden van Engeland. Telkens als ik te gast was bij haar buurman (een van mijn Britse kattenvrienden) liep ik een paar keer per dag bij haar binnen. Iris’ universum bestond uit een gemakkelijke leunstoel, een reusachtig tv-scherm dat dag en nacht de stilte verjoeg, chocoladerepen van Cadbury’s en sigaretten van Chesterfield.
Iris was de gastvrijheid zelve, en daar werd gretig gebruik van gemaakt. Haar zitkamer had iets van de wachtruimte van een dokter, er was altijd wel iemand voor je en er kwam altijd wel iemand na je.

Lees verder op Tzum.info: http://www.tzum.info/2012/03/kroniek-aristide-von-bienefeldt-12/kroniek-aristide-von-bienefeldt-de-boodschapper/

Hoe de Nederlandse Staat mijn moeder de genadeslag toebrengt

Een paar kronieken geleden besprak ik het droevige lot dat de herenboerderij van mijn voorouders te wachten staat als minister Schultz besluit de aanleg van de Blankenburgtunnel door te zetten.
De huidige bewoner van het pand is mijn moeder. Als de minister haar zin krijgt zal zij over twee en een half jaar haar koffers moeten pakken. Dat is een charmante heer, in dienst van Rijkswaterstaat, haar een tijdje geleden komen vertellen.
Mijn moeder is door de wol geverfd als het om onteigeningen gaat. Ze is om zo te zeggen een ervaringsdeskundige. Ze heeft het al drie keer eerder meegemaakt.

Lees verder op Tzum.info: http://www.tzum.info/2012/03/kroniek-aristide-von-bienefeldt-12/kroniek-aristide-von-bienefeldt-hoe-de-nederlandse-staat-mijn-moeder-de-genadeslag-toebrengt/

De driehoekjes van Marjan Unger

Ik koop altijd drie ansichtkaarten als ik een expositie bezocht heb. Dat aantal is terug te voeren op Marjan Unger, mijn vroegere kunstgeschiedenislerares. Mevrouw Unger hield van kunst en ze wilde die liefde op ons overbrengen. ‘Als jullie tijd hebben,’ zei ze als de les er opzat, ‘ga dan nog even naar Boymans. Er is iets heel bijzonders gaande daar.’
Dat kon de laatste Serra-gebeurtenis zijn, ‘iets spannends’ met Toorop, een met veel subsidies verkregen surrealistische ‘must see’. Terwijl we de klas uitstormden riep ze ons na: ‘En vergeet vooral niet om kaarten te kopen.’

Lees verder op Tzum.info: http://www.tzum.info/2012/02/kroniek-aristide-von-bienefeldt-12/kroniek-aristide-von-bienefeldt-de-driehoekjes-van-marjan-unger/

Flessenpost

Ik ben geobsedeerd door het getal vierentwintig.
Op 24 maart (1989) tekende ik een contract voor de huur van een flat, op 24 mei (2007) verscheen mijn derde roman, op 24 augustus (2010) nummer vier, op 24 september van het vorig jaar ontving ik een brief uit Londen die drie maanden eerder in de Old Kent Road gepost was, in een brievenbus tegenover nummer 24, en zo voorts.
Waarom 24 en niet 17 of voor mijn part 31?

Lees verder op Tzum.info: http://www.tzum.info/2012/02/kroniek-aristide-von-bienefeldt-12/kroniek-aristide-von-bienefeldt-flessenpost/

Vraaggesprek met de chiffonnière van mijn tante

Ik heb de chiffonnière van mijn tante geïnterviewd.
Om er zeker van te zijn dat de chiffonnière van mijn tante er niet een beetje op los ging zitten fantaseren, sloeg ik er eerst de Von Bienefeldt-archieven op na.
Ik vond een brief van mijn oma uit 1922, geadresseerd aan een nicht in Sassenheim. Ik had nooit van die nicht gehoord, maar volgens stamboomvorsers hebben wij hier te maken met een derivaat van de Van Teylingens, en omdat ik ook een derivaat van de Van Teylingens ben, hoefde ik er niet mee te zitten dat ik mijn neus stak in een brief die niet voor mij bestemd was.

Lees het vervolg op Tzum.info:
http://www.tzum.info/2012/01/kroniek-aristide-von-bienefeldt-12/kroniek-aristide-von-bienefeldt-vraaggesprek-met-de-chiffonniere-van-mijn-tante/

Doodstraf voor een boerderij

Mijn flesje en ik logeren zo vaak we kunnen in het huis van mijn grootouders. We laten geen gelegenheid voorbijgaan, want als het aan minister Schultz ligt moet het huis van mijn grootouders het veld ruimen voor een tunnel.
Het huis van mijn grootouders is niet zo maar een huis, het huis van mijn grootouders is een herenboerderij die in 1826 verrees op de resten van een andere boerderij die het jaar daarvoor, na getroffen te zijn door een bliksemschicht, grotendeels afbrandde.

Lees verder op Tzum.info: http://www.tzum.info/2012/01/kroniek-aristide-von-bienefeldt-12/kroniek-aristide-von-bienefeldt-doodstraf-voor-een-boerderij/

Een verdomd goede actrice

Een lezer vroeg laatst of er al nieuws was over Anna, het meisje dat afgelopen zomer ontsnapte uit een Finse psychiatrische inrichting en vervolgens zoekraakte in Frankrijk.
Ik had haar Anna genoemd, wat niet haar echte naam is en al is die intussen al wel bekend – de afgelopen tijd heb ik herhaaldelijk oproepen op Facebook geplaatst – houd ik het liever nog even bij haar schuilnaam. Ja, er is nieuws over het meisje dat beweert dat Elizabeth Taylor en Richard Burton haar ouders zijn.

Lees verder op TZUM.INFO: http://www.tzum.info/2011/10/kroniek-aristide-von-bienefeldt-12/kroniek-aristide-von-bienefeldt-een-verdomd-goede-actrice/